From here 2 Tokyo

Paradijs aan de andere kant van de wereld

2009-03-08T21:49:00.010+01:00

Aitutaki

30 april 2006 - we vliegen in een turboprop Saab 340 van Air Rarotonga -met leren stoelbekleding!- naar Aitutaki, twee uur verderop (google maps - en dan uitzoomen). We vonden Perhentian Besar in Maleisie al een afgelegen paradijs, maar nu zitten wel helemaal op een bounty island in the middle of nowhere. Twee minpuntjes van Aitutaki: overdag is het superheet en tegen de avondschemering verschijnen er hele nare steekmuggen. Gelukkig zitten we in een fantastische, nieuwe strandbungalow, (google maps - het rechter huisje in het centrum van de kaart) voorzien van airco, koelkast, tv en vele andere gemakken. Geen buren, een lang spierwit strand voor onszelf, en uitzicht op de stille oceaan, wier golven breken op het rif. (foto: De lagune van Aitutaki vanuit de Saab)

Van Solo -de eigenaar van de Seaside Lodge bungalows- krijgen we een bbq inclusief een paar kilo verse vis, en een kapmes voor de kokosnoten uit de bomen bij ons huisje. Voor de booschapjes huren we een 80cc scooter die best hard kan. We denken aan al die mensen die met enge brand- en/of schaafwonden thuiskomen na een weekje scooteren op Kreta, en rijden heel rustig onze rondjes over het eiland. Jamie vermaakt zich prima met het vangen van heremiet krabbetjes (we laten ze netjes weer vrij) en sjouwen met aangespoeld hout. Genietend van de rust brengen we zo onze eerste dagen door. (foto's: Jamie's huisdier, en zonsondergang naast onze bungalow)

In de bungalow naast arriveren Minna en Marco, een leuk stel uit Finland. Ze hebben net een baby, en zijn met vier gigantische hutkoffers hun zomervakantie aan het vieren op de Cooks. We barbequen met ze en gaan samen op excursie naar de motu (meervoud) van Aitutaki. (foto: bbq met Minna en Marco)

Die excursie doen we op een grote katamaran, die een aantal eilandjes aandoet en ook midden op het water stopt voor een snorkelpauze. Tijdens de lunchpauze loopt Jamie op het strand van one-foot island wat rond te scharrelen, en opeens horen we hem in paniek gillen. Hij heeft iets vastgepakt aan de rand van het water en nu heeft hij pijn. De kapitein van de katamaran stelt ons gerust. Het is een ongevaarlijke -zelfs eetbare- zeekomkommersoort, en Jamie is overstuur omdat hij zich rot schrok toen het ding opeens bewoog of samentrok. We hadden Jamie eerder die week zeekomkommers laten zien en vasthouden, maar die bewogen toen niet. Anyway, ondanks onze hartkloppingen is het een goede waarschuwing voor ons; voortaan eerst weer even vragen aan pappa of mamma als je iets uit de zee pakt! (foto: nogmaals de lagune, nu vanaf de katamaran gefotografeerd)

2 mei - Op mijn verjaardag gaan we lekker uit eten en ik word verrast met een mooi cadeau en een echte appeltaart. Dat heeft Gwen weer super geregeld!! We gaan ook nog ff duiken bij het rif. We hebben geen shorty nodig, gewoon duikautomaat plus fles op je rug en het water in. Op de zeeschildpadden na zien we niet zo veel bijzonders. We krijgen ook nog wat verontruste emails vanuit Nederland. Op 4 mei is er een zware aardbeving bij Tonga, maar dit is gelukkig ver weg en zonder Tsunami.

Zo vliegen ongemerkt de laatste twee weken van onze reis voorbij - zucht!! Tussendoor proberen we nog de mail te lezen en een stukje van deze blog te uploaden. Dat brengt ons bij het derde minpuntje van Aitutaki: een prehistorische 56k6 modem verbindt het eiland met het internet voor 10 NZ$ per uur. Een van de redenen waarom de laatste berichten drie jaar later pas gepubliceerd zijn... (foto: Jamie verkent een stukje eiland)

De laatste twee dagen zijn we weer in het huis van Raina op Rarotonga en dan komt de terugvlucht toch echt heel dichtbij. Op de aller, aller laatste dag vraag ik of Gwen met me wil trouwen en ze zegt JA!!!! Een datum moeten we nog prikken.

14 mei - In het vliegtuig naar Los Angeles. We maken nog een nachtelijke stop-over van 4 uur op Tahiti, kunnen we die ook weer afvinken op de wereldkaart. LAX (Los Angeles Intl. Airport) is onze laatste overstap. Wat een puinhoop daar. Overal verbouwingen en nergens te vinden waar je naar toe moet. Uiteindelijk belanden we buiten en sluiten achteraan in een ellelange stoet van oververhitte mensen, die lijdzaam richting de check-in hal schuifelen. We (nou ja, Gwen vooral) zijn assertief genoeg om helemaal vooraan te gaan kijken wat er aan de hand is. Vervolgens gaan we daar gewoon tussen een kluit mensen staan en zijn er binnen een kwartier door heen. We voelen ons niet schuldig; het is toch niet te doen voor Jamie om 3 uur in de hitte te gaan wachten? In Aziatische landen en ook Australie is er een aparte rij voor reizigers met kleine kinderen als het druk is, en zo hoort het ook! Inmiddels zijn we vliegvelden en -tuigen meer dan beu en willen lekker naar huis. (foto: Jamie bestudeert nog maar eens de safety instructions)

Kia Orana

2008-07-07T10:07:00.030+02:00

Rarotonga

27 april 2006, 11 uur s'avonds landen we op Rarotonga intl. airport. Ja, je leest het goed; 27 april. We zijn zojuist de datumgrens gepasseerd en hebben een dag extra gekregen! Het vliegveld is al helemaal goed; de aankomsthal is een met rieten dak overdekt pleintje met in het midden de traditionele ukelele (spreek uit als joekelille) spelert en heupwiegende dames in rieten rokjes die ons een bloemenkrans omhangen en ons kia orana (welkom) heten. Het is bloedheet buiten, en gelukkig staat er al een airco busje klaar om ons op te halen. (foto: Rarotonga intl. airport)

Vooraf, in Nieuw Zeeland, hebben we via internet een van Raina's beach apartments aan de zuid-oost kant van het eiland geboekt voor vier nachten, om even bij te komen voordat we naar Aitutaki vliegen. Helaas is het apartement oud en donker, en lijkt het totaal niet op de website-afbeelding. Gelukkig kunnen we de volgende dag een andere accomodatie huren van Raina; een groot prive huis, zo'n 100 meter verderop landinwaards. Dit is veel beter; enorme kamers, grote keuken, grote veranda, binnen- en buitendouche en voor dezelfde prijs als het beach apartement! Dit huis wordt normaal verhuurd voor langere periodes, en onze buurman (een beetje rare Engelsman, maar verder geen last van) woont al een jaar in het gedeelte ernaast. (foto: Jamie bestudeert de branding in de verte)

We zitten direct bij het beste snorkelstrand van Rarotonga, en we gaan elke dag snorkelen en zwemmen. Het water is maximaal 1,5 meter diep, en erg kalm omdat de branding stukslaat op het rif dat als een ring om het eiland ligt. We ontmoeten Nemo, Gill en anderen van de Finding Nemo cast. Snorkeltip: ga met een banaan het water in, en de picasso schuttersvissen, sergeant-majoors, papagaaivissen en vlindervissen eten uit je hand. Sterker nog, je wordt volledig omsingeld en achtervolgd als je wegzwemt! Zelfs bij het duiken hebben we nooit zoveel vis gezien. Minder grappig is dat we zo'n 30 meter het water in gaan -het is daar 70 cm diep- en vervolgens recht tegen het alien-gezicht van een reuzenmurene (giant moray eel) aankijken wanneer we ons hoofd onder water steken. Onze finnen maken het water troebel omdat het zo ondiep is, en daardoor is het zicht maar twee meter. Het beest zit veilig onder een grote rots en blijft daar vrijwel altijd rustig zitten, zolang hij niet aangevallen wordt. Toch zijn wel een beetje blij dat Jamie verderop op het strand speelt ;-) (foto:schildpadje!)

De eerste dagen spelen we braaf toeristje en wennen we aan de hitte. Zo bezoeken we de hoofdstad Avarua voor de markt en we doen wat boodschappen in het winkelcentrum. Er is een goede busverbinding op het eiland, maar de vertrektijden worden niet strak gehanteerd. Gewoon bij de halte gaan staan en geduld hebben... De Lonely Planet vermeld dat er een Sushibar in de stad is, en inderdaad is er een Japanner die al tien jaar op het eiland woont en goeie sushi serveert :-). Ook hebben we een BBQ met Polynesische dansavond, met danseressen in rieten rokjes en coconut bikini. (foto: zelfs de regenbuien zijn hier mooi...)

vervolg: Aitutaki

On top of the (ice) world

2008-07-05T22:55:00.026+02:00

De gletsjers

23 april 2006 -Vandaag is het tijd om de gletsjers te bezoeken. In de laatste ijstijd mondden de Frans Jozef en de Fox gletsjers uit in de oceaan, maar hebben zich sindsdien een paar kilometer landinwaards teruggetrokken. Dit proces heeft een diep litteken achtergelaten in de vorm van een langgerekte vallei. We starten halverwege zo'n vallei en lopen richting de terminus van de Franz Jozef. De regen van de afgelopen dagen zorgt voor mooie, hele hoge watervalletjes langs het wandelpad. Helaas staat ook een deel van de vallei blank door het vele water, waardoor we niet dichtbij het echte ijs komen. (foto: de Franz Josef)

Met enige afgunst zien we groepjes hikers met een gids die via de zijkant omhoog klimmen langs het ijs, netjes achter mekaar aan. Wat later zijn het blauwe lintjes geworden die langzaam naar boven wriemelen. Op onze laatste dag aan westkust besluiten we een helicoptervlucht te gaan maken, zodat ook wij het allemaal van dichtbij kunnen meemaken. De kosten vallen mee: 200 nz$ en Jamie is gratis. Als de piloot ons komt ophalen gaat het ineens heel snel; instappen -Jamie naast de piloot, wij achterin-, koptelefoon op en 10 minuten later staan we op de top van de Franz Jozef Gletsjer. Achteraf blijkt dat we de laatste vlucht van die dag hebben; door een zware regenbui in het dal is het zicht te slecht geworden en blijven de helicopters aan de grond. (foto: Jamie de co-piloot)

Het is fantastisch en tegelijk onwerkelijk om zo maar rond te kunnen lopen in die vijandige omgeving. Het lijkt wel een andere planeet. Zonder helicopters zijn dit soort plek nooit te bereiken. Helaas roept de piloot ons enkele minuten later al om weer verder te gaan. We scheren laag over de accumulatiezone, die overloopt in de bergschrund. Je zou misschien verwachten dat een gletsjer uit spiegelglad blauw ijs bestaat, maar hij zit vol met enorme crevasses. Nog even langs de Fox gletsjer en dan staan we weer op de grond. Alsof het nooit gebeurd is. Gelukkig hebben we de foto's nog. (foto's: het is koud op de top van de wereld, crevasses in de Fox gletsjer)

De laatste dagen in Christchurch

25 april - Na ons helicopter avontuur stappen we voor de laatste maal in de primera om een lange rit te maken. Via Arthur's pass hopen we s'avonds in Christchurch aan te komen. Hadden we Google Maps toen geraadpleegd, dan waren we vast eerder vertrokken. Na 3 uur rijden we nog midden tussen de steile bergen van Arthur's pass national parc. Het is inmiddels donker geworden, het regent pijpestelen en de weg bestaat voor 90% uit s-bochten. Zodra we een dorpje tegenkomen zoeken we een hotelletje om te overnachten. We weten niet meer precies waar, maar het zal ergens in de buurt van Bealey of Cass geweest zijn. (foto: Jamie in de botanische tuin)

De volgende dag schiet het wel lekker op en na een half uurtje zoeken in Christchurch nemen we onze intrek in Stonehurst, een combinatie van een backbackers guesthouse en appartementen. Christchurch is rustig, klein en Victoriaans. Een antieke tram vervoert je langs typisch Engelse gebouwen en parken, en we nemen de tijd om wat te winkelen en nieuwe boeken te ontdekken. Ook vinden wat postzegels en enveloppen voor Martin.(foto: modern naast klassiek op Cathedral square)

De laatste dagen gebruiken we ook om wat zaken te regelen, zoals een nieuwe internet abonnement voor in Nederland, en een verblijfplaats op de Cook Islands. De Cookse authoriteiten willen niet dat je op het strand slaapt, en als je vooraf op het vliegveld geen boeking kunt laten zien mag je het vliegtuig niet in.

28 april - Uiteindelijk leveren we dan toch de wagen in, en begeven ons richting Christchurch intl. airport. We nemen afscheid van het prachtige, veelzijdige, relaxte Nieuw Zeeland. Achteraf hadden we nog wel langer willen blijven om bijvoorbeeld Fiordland te gaan zien, maar we hebben ook ongelofelijk veel zin om lekker twee weken uit te rusten in het tropische paradijs van de Cooks. Keuzes, keuzes... (foto: nog ff zwaaien naar de kiwi's vanuit het vliegtuig)

Hier het vervolg!!

Heel Europa in één land

2008-06-27T12:02:00.023+02:00

Steeds verder naar beneden

17 april -De tocht met de interislander valt gelukkig reuze mee, en een paar uur later staan we in op het land dat beroemd is om de fjorden en de gletsjers. Nieuw Zeeland is inderdaad Europa in één land. Het noordereiland had een hoog Italië en Frankrijk gehalte, maar het zuidereiland lijkt op Noorwegen en Denemarken. Het is hier ook koeler en nog minder bevolkt. We voelen ons ook anders, ruiger haast. We maken bijvoorbeeld veel wandeltochten en slapen in backpacker hostels in plaats van de luxe appartementjes en guesthouses op het noordereiland. (foto: uitzicht op Marlborough Sounds)

Het tweede hoofdstuk van onze Nieuw Zeeland trip begint in Picton, de uitvalsbasis voor het Marlborough Sounds Marine Parc. Het is hier heel rustig in het naseizoen en we vinden eenvoudig een goedkoop maar ruim hostel. We lopen een stuk van de Queen Charlotte trail langs prachtige inhammen en baaien en genieten van het mooie weer - veel beter dan in Wellington, dat niet voor niets "windy city"als bijnaam heeft. Het bevalt ons hier wel! (foto: kabouters in NZ?)

19 april - Na anderhalve dag Picton rijden we via de oostkust vervolgens naar backpackers oord Kaikoura GoogleMaps . Uiteraard niet zonder een bezoek te brengen aan een wijngaard, Hunters deze keer. Hier verkopen ze gelukkig wel flessen. Het valt ons op dat de omgeving sterk verandert; rijen kale heuvels met geel verdord gras in plaats van bossen. We zijn laat vertrokken en rijden in de schemering de kust af. Ook hier weer geen mens te bekennen, en voor het eerst op deze reis krijgen we het gevoel dat we hééél ver van Nederland zijn. Ongeveer 18668 kilometer volgens Google earth. Gelukkig is het moeilijk verdwalen wanneer je slechts de zee aan je linkerhand hoeft te houden. In het donker vinden we een leuk hostel en gaan lekker slapen. (foto's: babychino at Hunters, zonsondergang langs de oostkust)

Kaikoura is een outdoor-paradijs; je kan er duiken, met dolfijnen zwemmen, hiken, bungeejumpen enz... Zo'n 2,5 jaar eerder hebben we fantastisch bultrug walvissen kunnen bekijken aan de oostkust van Australië, dus we besluiten om een potvis tour te doen. Helaas gaat het hier anders. Je dobbert rond op een enorme raceboot die wegschiet als er in de verte een fontein wordt gespot. Dat is namelijk een potvis die opduikt om adem te halen. Hij rust een kwartiertje uit, zwaait even met z'n staart en duikt weer onder om een uur lang reuzen-inktvissen te bevechten op een kilometer diepte. Eenmaal aangekomen hou je ongeveer vijf minuten over om naar buiten te rennen en foto's te maken. Bovendien zijn er al tig andere boten die het uitzicht behoorlijk kunnen verpesten. Na de eerste race gaan er wat mensen groen zien vanwege zeeziekte; die zullen een leuke dag beleefd hebben. (foto: daar gaat 'ie weer)

Naar de westkust

22 april -Het wordt tijd om de gletsjers op te zoeken. We steken daarom over naar de westkust via de Lewis pas, om in Greymouth te belanden GoogleMaps. Hier is bijzonder weinig te beleven, maar de eigenaar van ons hostel stuurt ons naar shantytown. In de 19e eeuw was hier een heuse goudkoorts, en shantytown is een soort wild west dorpje waar we een stukkie met een stoomtrein rijden en goud zoeken tussen vijftig Japanners. Nou ja, deze dag is helemaal voor Jamie en met een echt cowboy vestje heeft hij het enorm naar zijn zin. (foto: treintje naar de goudmijn)

De volgende dag staan we vroeg op en vertrekken we naar Franz Jozef 200 km zuidelijker GoogleMaps. Een week geleden zaten we aan het strand en nu gaan we naar de eeuwige sneeuw...

Kiwiland - deel 2

2006-06-03T11:32:00.018+02:00

Nu onze reis zo'n twee jaar geleden is afgerond hebben we de energie gevonden om de blog compleet te maken! Excuses voor de vertraging zullen we maar zeggen...

Van Rotorua naar Wellington

13 april 2006 -Rotorua laten we achter ons, maar de zwavel zit zo diep in onze huid dat de geur van rotte eieren ons nog wel even achtervolgt. Weken later ruiken we het nog aan onze kleren! We doorsnijden het noordereiland van links naar rechts, en rijden in een ruk door naar het Art Deco stadje Napier GoogleMaps. Onderweg passeren we het inmiddels vertrouwde landschap; landschapje met watervalletje hier, kudde met schaapjes daar. de streek Hawkes Bay is beroemd om haar wijn, en we gaan ook hier weer lunchen en wijnproeven combineren. Echt vervelend ;-).

In een restaurant krijgen we een tip over een kleine maar goede winery. We rijden een uur rondjes in het heuvellandschap omdat de kaart niet klopt (volgens Harrie), maar als we het uiteindelijk vinden blijkt TeAwa absoluut de mooiste winery die we gezien hebben. We proeven een lekkere Pinot Noir reserve, maar het is Pasen waardoor we wel kunnen drinken maar geen flessen mogen kopen. Rare alcoholwet hebben ze hier. (foto's: uitgestorven landschap bij Taupo, -te diep?- in het glaasje kijken bij TeAwa)

In Napier nemen we onze intrek in een motel met jacuzi en we bezoeken een dolfijnenshow die nogal tegenvalt. Het blijkt dat een dolfijn is overleden, en de overgebleven dolfijn vind de show in z'n eentje maar niks. Zielig he? Gelukkig vindt Jamie de model-treinbaan bij de ingang heel cool. We blijven maar een nachtje, want Gwen wil heel graag naar haar vriendin Claire, die enkele jaren geleden via Amsterdam en Australie in Wellington is beland. (foto: Een beginnende tornado bij Wellington?)

De stad van Peter Jackson

14 april - Onze laatste bestemming op het noordereiland is dus de officiele hoofdstad van Nieuw Zeeland GoogleMaps, onderin het puntje. Op weg naar het zuiden passeren we de Tararua bergketen; indrukwekkende vergezichten omlijst door spectaculaire wolkenpartijen. Het rijdt met 100 km. per uur lekker door, want de weg is vlak met ook hier weer opvallend weinig tegenliggers. Eigenlijk willen we nog even via Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu rijden, maar we kunnen het niet direct vinden en durven de weg niet te vragen.

Enkele dagen eerder hebben we een luxe apartementje voor weinig gevonden, pal naast de Wellington Beehive, en we nemen onze intrek. Het weerzien met Claire is fijn, en ze laat ons de stad zien, samen met haar vriend Nathan. We merken dat we wat reismoe zijn geworden; we hangen vooral lekker rond met Claire en Nathan, bezoeken het museum Te Papa Tongarewa, winkelen, en nemen hier en daar wat foto's. Wellington is het Den Haag van Nieuw Zeeland; mooi maar een beetje stil. De inwoners zijn licht gefrustreerd omdat Auckland veel groter en bekender is, ondanks dat het filmimperium van LOTR regisseur Peter Jackson hier is gevestigd is! Nathan laat ons nog de boot zien uit de film King Kong, waar hij aan heeft meegewerkt. Kortom, heerlijk om een paar dagen bij te komen van al dat gereis... (foto's: Jamie hangt rond in de speeltuin, Wellington by night)

Tenslotte nemen we afscheid van Claire en Nathan (snif) en kopen een kaartje voor de veerboot die ons naar het zuidereiland zal varen. Hopelijk is het goed weer. Het kan namelijk nogal spoken in de 20 km. brede Cook Straight, en het schijnt dat de boot wel eens midden op zee moet wachten wanneer de golven te hoog zijn om de haven binnen te varen. De binnenkant van de boot schijnt ook geheel van plastic te zijn, makkelijk om de kots eraf te wassen... Dat wordt lachen! foto's: vriendinnen, Claire & Nate)

Wordt vervolgd op het zuidereiland...

Het nieuwe Zeeland; deel 1

2006-05-09T06:14:00.003+02:00

We got some complaints from our foreign friends for writing our blog in Dutch. We apologise, and we just might translate some of it in English when we are back home... ;-)

2 april -Na een vlucht van 12 uur via Christchurch slapen we uit in ons luxe apartementje in hartje Auckland. Zodra we wakker zijn bezoeken we een sushitent om het afkicken enigzins geleidelijk te laten verlopen. Auckland is enorm uitgestrekt, maar het centrum is verrassend klein, én volgepakt met restaurants en eettentjes, waaronder tientallen Sushibars. (foto: Jamie rust uit)

We huren een auto bij GO-rentals, (een Nissan Primera voor 38 NZ$ per dag) we toeren wat rond en doen boodschappen in een echte supermarkt. Na zes weken uit eten gaan en reizen met openbaar vervoer is het wel lekker om zelf te koken en zelf te bepalen waar je naar toe rijdt. (foto: Skyline van Auckland-centrum)

De eerste dagen in Nieuw Zeeland ondernemen we vrij weinig, waarschijnlijk een reactie op ons overvolle schema in Azië. We gaan een dagje weg, met de veerboot naar Waiheke island. Een uurtje varen en opeens bevinden we ons in een heuvelachtig paradijsje waar wijnproeven de belangrijkste bezigheid is – uiteraard met een kaasplankje erbij. We mogen die Kiwi’s (zoals de Nieuw Zeelanders zichzelf noemen) wel! (foto:Wijngaard op Waiheke)

5 april - Onze eerste autorit brengt ons naar het noorden, naar de Bay of Islands GoogleMaps. Eenmaal op de weg valt ons op hoe helder alles hier is. De lucht is blauwer, de wolken zijn witter en het gras is hier echt groener . Ze verkopen hier alleen zonnebrand met factor 30, want de zon is ook veel feller. Ook opvallend; Nieuw Zeeland heeft heel weinig mensen. We reizen vooral via snelweg nr 1, de belangrijkste weg van het land, en eenmaal buiten Auckland rijden we soms een half uur zonder tegenligger te zien. Het landschap om ons heen is zeer afwisselend: heuvels, bossen, meren, bergen, weilanden vol schapen etcetera. Echter, zelden een huis of boerderij.

Zoals de naam al aangeeft is de Bay of Islands een gebied vol eilandjes, waar je met bottlenose dolfijnen kan zwemmen. Vooraf stond dit al hoog op ons verlanglijstje, dus we boeken direct een cruise over de baai, inclusief dolfijnzwemmen.
Nu valt dat zwemmen met dolfijnen vies tegen. Die beesten zwemmen best hard, en ze stoppen geen seconde voor ons.De boot moet dus in hun zwemroute manouvreren, dan iedereen overboord en als een gek naar die beesten zwemmen. Bovendien is het water 19 graden., dus behoorlijk fris als we het water in duiken. Eenmaal oog in oog met de vier meter lange dolfijnen is het wel een speciale ervaring. Onder water hoor je ze ook duidelijk met elkaar communiceren en ze zeggen zelfs gedag als we weer aan boord klimmen: iek iek eeeeek. (foto’s: Harrie oog in oog met flipper, Dolfijnen bij de boot)

7 april -Na de Bay zakken we wat af langs de oostkust, richting Tutukaka GoogleMaps. We slapen in Bed&Breakfast Bellmain house, wat betekent dat we 's morgens gezellig bij Graeme en Marion in de woonkamer ontbijten. Ze passen ook nog op Jamie zodat wij relaxt een dagje onder water kunnen doorbrengen. Ondermeer Dive! Tutukaka organiseert trips naar de Poornight islands, volgens kenners de mooiste duikplek van het land. We duiken in een lange, natuurlijk gevormde tunnel, waarin halverwege een groot gat zit waar het zonlicht doorheen schijnt. De tunnel zit meestal vol scholen knalblauwe vis. Inderdaad een van onze mooiste duiken tot nu toe, en als de onderwaterfoto’s gelukt zijn zullen jullie begrijpen waarom.

11 april - Rotorua is onze volgende bestemming. De weg tussen Tutukaka en Rotorua slingert dwars door hobbitland GoogleMaps. Hier zijn ook echt beelden voor de film Lord of the Rings opgenomen. Rotorua is de populairste vakantiebestemming van het noordereiland vanwege het mooie meer, de prachtige bossen en de vulkanische modderpoelen. Rotorua zelf is echter spuuglelijk. Aaneengesloten rijen ranzige motels ( met spa & satellite TV - always vacancy), drankwinkels en supermarkten. Het deed ons sterk denken aan Niagara Falls, ook zo’n stadje dat hard een opknapbeurt nodig heeft – maar wel een beroemd natuurverschijnsel in de buurt. De vulkanische bronnen van hell's gate zijn wel leuk, en we verwennen onszelf met een middagje modderbad en zwavelbad. (foto's: modderkrater in het zwavelmeer, en Gwen doet een zwavelkuur)

Nieuw Zeeland wordt hier vervolgd!

De Perfecte Ervaring

2006-05-07T05:04:00.004+02:00

2 april 2006 - Acht dagen Japan kunnen we samenvatten in twee woorden: Extreem & Perfect. Niet alleen omdat wij het zo naar ons zin hadden, maar ook omdat het een land van extremen is en omdat alles in het teken staat van perfectionisme. Hieronder een samenvatting…

Wereldstad nr. 1
Tokyo is onze favoriete wereldstad geworden. In tegenstelling tot veel andere grote steden heeft Tokyo geen echte stadskern, maar bestaat ze uit een aantal ruim opgezette wijken, ruwweg gescheiden door rivieren en grote parken. Elke wijk heeft een eigen karakter en een eigen centrum met wolkenkrabbers en winkelcentra. Veel wijken hebben ook een specialiteit; De wijk Asakusa staat bekend om haar parken en tempels, Shinjuku voor de rosse buurt, Harajuku voor de mode en enkele wijken voor de elektronicawinkels etc. (foto: -waarschijnlijk- Roppongi in de avond. We weten het niet zeker meer…)

In Vietnam hebben we Liz ontmoet, die ons het adres van haar broer en schoonzus in Tokyo heeft gegeven. Liz vertelde dat ze ons graag de stad willen laten zien. Als we een paar dagen in de stad zijn bellen we ze op om iets af te spreken. Jim en Michelle zijn Amerikaans, en met hun zoon Lucas en hond Sasha wonen ze in Roppongi, een wijk waar veel expats gehuisvest zijn. Ze bieden ons aan om een paar dagen te komen logeren, zodat we een perfecte basis hebben om de stad te verkennen. *Jim & Michelle, thanks again for the great time and making us feel at home, far away from home*.

Michelle heeft goede restauranttips in Roppongi. Zo eten we in Gonpachi, een Yakitori (Japanse spiesjes in vele variaties) restaurant waar een bekende vechtscene uit de film Kill Bill is opgenomen. Ook eten we in Ninja, een restaurant dat helemaal in Ninjastijl is ingericht, inclusief donkere doolhofgangen om bij de eettafeltjes te komen. Halverwege het diner worden we verrast met geheime ninjatrucs en magie. Overigens is de hele stad een culinair feest; we wandelen van de ene sushibar naar de andere ramenshop waar ze noodles als specialiteit hebben. Sinds Tokyo is Jamie's favoriete voedsel udon geworden, een noodlesoup met dikke noodles, waarbij je de kok een compliment geeft door zo hard mogelijk te slurpen en smakken.

Steve neemt ons mee naar de Tsukiji vismarkt. Om vijf uur staan we op om te zien hoe ze alle soorten vis en zeedieren veilen, waaronder diepgevroren tonijnen van twee meter lang. Na het bezoek aan de veiling ontbijten we met sushi en sashimi. De eerste keer in ons leven dat we om half 7 s'ochtends rauwe vis eten, maar het was waarschijnlijk ons lekkerste ontbijt ooit. (foto: sushibar bij de vismarkt, bomvol om half 7 s’ochtends)

Eten in Tokyo kan goedkoop maar ook extreem duur zijn. In de supermarkt liggen meloenen van 100 euro en appels van een euro per stuk (met de hand ingepakt terwijl ze nog aan de boom hangen; zo blijven ze puntgaaf als ze geplukt worden). In een Ramenshop twee huizen verderop krijg je een complete maaltijd voor 5 euro, die nog gezond en lekker is ook.

Disneymania
Japanners zijn stapelmesjogge van alles wat met tekenfilm te maken heeft en Disneyworld Tokyo is dan ook stampvol. Bij de meeste attracties staan bordjes met wachttijden; enkelen geven drie uur of meer aan. Men staat rustig een half uur in de rij voor een klein bakkie popcorn van 1000 yen (ongeveer 7 euro), zonder sjacherijnige gezichten. Er zijn gelukkig ook attracties waar je na een kwartiertje wachten in mag, anders waren we stapelgek geworden. Ach, Jamie heeft het in ieder geval ongelofelijk naar zijn zin en het is lekker weer. Het leukste vind hij de parade waarin Mickey, Donald en alle andere helden voorbij rijden op grote praalwagens. Tientallen elfjes in miniscule jurkjes dansen synchroon op de maat van de muziek. Het spannendst is het Star Wars avontuur, waarin we in een soort vluchtsimulator vertrekken voor een vluchtje naar de maan Endor. Helaas gaat er onderweg iets mis, waarna we belanden in een achtbaanrit en op het nippertje weer veilig op aarde landen. Weken later heeft hij het nog over “ruimtewezers” en “roketten”, en roept hij tschiew, tschiewwww - je weet wel, dat typische lasergeluid. Ome Jeroen kan trots op hem zijn. Om 7 uur s'avonds gaan er al mensen langs de hoofdstraat zitten, op de koude stenen. Twee uur later begint de electrical parade, met meer dan een miljoen lichtjes, en zo is men verzekerd van een goed plekje. Wij zijn inmiddels afgepeigerd en besluiten om de parade een andere keer - bijvoorbeeld in Disneyland Parijs- te gaan bekijken. (foto: Jamie rijdt even een rondje in Mickey’s auto)

Kersenbloesem en Mantelpakjes.
In Tokyo begint de lente als de kersenbloesem bloeit, meestal in de eerste week van April. Dan trekt iedereen er op uit met grote manden voedsel en flessen saké en picknicken de hele dag in het park. Als wij door de parken van de wijk Asakusa lopen is het echter uitgestorven, terwijl wel toch heel veel bloesem zien. Wat blijkt; de bomen moeten eerst in volle bloei zijn voordat men massaal naar buiten komt, want anders is de ervaring niet perfect genoeg. (foto: Bloesem in de tempeltuin van Asakusa)

We doorkruisen de wijken van Tokyo met openbaar vervoer. De metro en lokale trein rijdt uiteraard precies op tijd, de hele dag volgepakt met onberispelijk geklede mensen die zich verdiepen in hun mobiele communicatie-gadget en Playstation portable. Apparatuur functioneert in silent mode –dat wil zeggen, geen luide telefoongesprekken en irritante ringtones- om de overige reizigers het recht op stilte te niet te ontnemen. Alle zakenvrouwen hebben mantepakjes, dure kapsels en lopen op pumps met stilettohakken, de tieners dragen laarzen plus minirok. Alle mannen dragen powersuits inclusief hippe stropdas. Zo is elke denkbare kledingstijl vertegenwoordigd en geperfectioneerd, van skaters tot haute couture. Zelfs de post-moderne punks uit de wijk Harajuka hebben zich getransformeerd tot levende kunstwerken. Op zondag verzamelen deze zogenaamde cos-play-zuku (hoofzakelijk jonge vrouwen) zich op de Meij Jingu brug waar ze zich laten fotograferen door duizenden toeristen uit binnen en buitenland. (foto’s: post-moderne punk in Harajuka versus traditionele bruid in Asakusa)

We lopen vaak nog s’avonds laat over straat want Tokyo is ook een extreem veilige stad. Diefstal of geweld op straat is vrijwel afwezig. Zelfmoord was lange tijd de meest voorkomende misdaad, totdat de autoriteiten de familie van de zelfmoordenaar verantwoordelijk ging houden voor de kosten (van bijvoorbeeld ziekenwagens en opruimdiensten). Omdat niemand zijn of haar familie zo’n schande wil bezorgen, daalde het aantal zelfmoorden spectaculair. Een teken dat het streven naar een perfect leven niet zo eenvoudig is, en dat veel mensen onder zware stress leven.

Reizen op z'n Japans.
De laatste dagen brengen we door in Hakone, populair bij Tokyanen die de stad willen ontvluchten voor het weekend. Met enig geluk (en dat hebben we) biedt de kabelbaan van Hakone een mooi uitzicht op Fuji San, de hoogste berg van het land. We boeken in de omgeving een kamer bij Daihakone Ichinoyu, een onsen ryokan ofwel traditionele herberg met thermisch bad. Vanwege haar vulkanische oorsprong heeft Japan meer dan 10.000 warmwaterbronnen, en al honderden jaren nemen vermoeide reizigers hierin een verkwikkend bad en slapen in een ryokan om bij te komen van een lange reis. Uiteraard volgens een uitgebreid ritueel, tot in de puntjes uitgewerkt. Jamie vind alle regeltjes en gebruiken fantastisch, en hij demonstreert graag hoe alles moet: Eerst schoenen uit en buitenslippers aan, eenmaal binnen weer verwisselen voor binnenslippers, uitkleden en uitgebreid wassen, vervolgens een uur weken in het bad, dan de kimono en binnenslippers aan, en stipt om zeven uur aan het diner. Eén van de gerechten is een soort schelp met een weekdier dat eruitziet als een zeekomkommer. De schelp ligt op een metalen plaat, en als de kok het vuur aansteekt blijkt het beest nog te leven! Gelukkig stopt het wiebelen na een minuut, en afgezien van dit kleine drama is het eten erg lekker. Na het eten wordt onze kamer omgetoverd tot slaapkamer met dunne futon matrassen. Het lijkt spartaans, maar het blijken de beste bedden waarin we de afgelopen weken in hebben geslapen. (foto: aan tafel in de ryokan)

We maken een tocht door de omgeving van Hakone via de metro, de bus, de boot, de kabelbaan en de kabeltrein. Het lukt ons om mooie plaatjes te schieten van Fuji-San, die geliefd is bij de Japanners omdat het een mooie symetrische vulkaankrater is. Het schijnt dat Mount Cook in Nieuw Zeeland nog net iets perfecter (en iets hoger) is, en daardoor een populaire vakantiebestemming voor Japanners. (foto: Ja, we waren er echt)

Nooit geweten dat een mens in acht dagen zoveel kan beleven. We willen nog heel wat langer blijven, maar we krijgen ook wel zin om Nieuw Zeeland zelf te verkennen. We stappen daarom vol goede moed op het vliegtuig om in elf uur naar de andere kant van de wereld te vliegen, althans, vanaf Nederland gezien dan. Volgende keer het eerste deel van onze weblog over Nieuw Zeeland en ons verblijf op het noordereiland…

De muur van 10.000 li

2006-04-17T09:06:00.001+02:00

China's grootste attractie

16 maart 2006 - Het treinspoor van Hanoi naar Guilin kruist de grens met China in de zogenaamde friendship-pass. Een enigzins misleidende naam, als je bedenkt dat hier in 1979 veel slachtoffers gevallen tijdens grensschermutselingen tussen Vietnam en China. In deze periode hebben ze volgens ons vijf meter treinspoor verwijderd waardoor wij om 12 uur s'nachts onze Vietnamese trein moeten verlaten en drie uur later kunnen overstappen op een Chinese.

In onze coupe slaapt ook een aardige kerel uit Mongolie. Hij heeft 48 uur naar Beijing en daarna nog eens 48 uur naar UlaanBaatar voor de boeg. Opeens lijkt onze trip van 18 uur een schoolreisje. Zijn reis wordt wat draaglijker doordat 'ie regelmatig een slok neemt van een fles sterke drank van onduidelijke orgine. In een mengelmoesje van Engels, Duits en Russisch maakt hij duidelijk dat hij graag wat wil delen. Hoe kunnen we zo'n vriendelijk aanbod ooit afslaan?

Vanuit Guilin nemen we een taxi naar Yangshuo een rit door het mooiste stukje China, volgens vele (miljoenen) Chinezen. En inderdaad is het landschap uniek. Stijle kalkstenen rotsen steken honderden meters hoog uit een lange vallei vol rivieren. Zoals Halong Bay, alleen dan zonder de zee. Een perfecte lokatie om Jurassic Parc deel vier te filmen. In Yangshuo worden we opgewacht door enkele zeer vasthoudende dames die ons aan een prima hotel willen helpen. Dit geintje kennen we inmiddels en lopen stug door. We vluchten een cafe in om ze af te schudden, maar helaas blijven ze voor de deur wachten totdat we weer naar buiten komen! Toch vinden we ook in Yangshuo een leuk hotelletje (Morning Sun). Een ruime kamer kost 380 Yuan (ongeveer 40 Euro) maar wij kunnen hem krijgen voor 150 (special price for you!). Zonder afdingen. Het is duidelijk nog geen hoogseizoen. (foto: Yangshuo omgeving)

De volgende dag gaan we de omgeving per fiets verkennen, volgens de Lonely Planet de ideale manier om de lokale attracties te bewonderen. Gelukkig is het uitzicht op het landschap nog gratis, want -voor wie het nog niet wist- Chinezen zijn handelaars... 20 Yuan om een fiets te huren, 100 Yuan om een ouwe boom te zien, 200 Yuan om een stukkie rivier te bevaren op een vlot, 150 Yuan om een grot in te gaan, 5 Yuan om een foto te maken van een man met twee aalscholvers op een stok. Het is het meestal waard (zie de foto's), maar we worden het wel zat om continu voor wandelende geldbuidels te spelen. (foto: grotten bij Guilin - enigzins overdreven uitgelicht)

Yangshuo is zelfs in het laagseizoen nog behoorlijk levendig. s'Avonds zijn er tientallen marktkraampjes met Chinese souvenirs en voedsel. Ook in de hoofdstraat zijn alle winkels tot laat gevuld met koopjesjagers en Gwen gaat helemaal los met afdingen. Toch zien ze daar blijkbaar weinig buitenlandse kinderen, want iedereen wil met Jamie op de foto en we worden zelfs geinterviewd door de lokale tv. "We are from Holland... yes we really like it here... his name is Jamie, he is 3,5 years old..." Uiteindelijk blijkt Jamie de grootste attractie van de dag.(foto: Jamie wordt gefilmd door een lokale televisieploeg)

De muur van 10.000 li.

20 maart 2006 - China is gigantisch, en als we vanaf het vliegveld naar het centrum reizen wordt duidelijk dat ook Beijing abnormaal groot en uitgestrekt is. Op de kaart ligt ons hotel direct naast de Verboden Stad, maar in werkelijkheid is het al drie kwartier lopen om vanaf de zijkant de ingang aan de voorkant van het museum te bereiken. Zonder de supergoedkope taxi zouden we ons geen raad weten. Jamie doet vaak een dutje van een half uur als we in de taxi zitten.

Het is overduidelijk dat Beijing zich voorbereidt op de olympische spelen van 2008. Het centrum van het huidige communisme is gevuld met bouwputten waaruit wolkenkrabbers verrijzen, allemaal inclusief winkelcentrum met Prada, Cartier, McDonalds en Starbucks Coffee. Steriel glas en glanzend marmer doet het karakter van de stad geen goed. Ook veel cultureel erfgoed wordt gerestaureerd; Gelukkig, maar het betekent wel dat veel van de toeristische trekpleisters in de steigers staan of gesloten zijn. (foto: De verboden stad)

We redden ons aardig in de lokale restaurants en lusten en herkennen vrijwel alles dat op onze borden ligt. De echte Chinese keuken is gevarieerd en smaakvol; foe jong hai en tjap choi is hier onbekend (we hebben het nagevraagd). Een tip; kippenpootjes zijn in China ook echt poten inclusief de tenen, en niet zoals in Nederland, kippendijen. Kippentenen zijn best heel taai... geen aanrader dus. Ons favoriete restaurant zit toevallig op de begane grond bij ons hotel. Ook toevallig, op de eerste verdieping van het hotel kan je hele goede voetmassages krijgen, uitgevoerd door blinden die een minimaal 3 jaar studie en 5 jaar praktijk ervaring achter de rug hebben. Heel erg toevallig spreekt de eigenaresse van de massagetent goed Engels (in tegenstelling tot bijzonder veel andere Chinezen in Beijing), en biedt ze aan om ons naar de Muur te brengen in haar auto, voor een aanvaardbaar bedrag. Af en toe moet je een beetje geluk hebben...

Het culturele hoogtepunt voor ons is de Grote Muur bij Badalin, zo'n 90 kilometer buiten Beijing. Hij wordt ook wel de muur van 10.000 li genoemd (een li is een halve kilometer) en de paar li die we beklimmen zijn behoorlijk indrukwekkend. De muur is veel steiler en onregelmatiger dan we vooraf dachten, maar als we eenmaal hoog op de berg staan is het uitzicht fantastisch. De muur slingert over de bergen zover we kunnen zien, en het is echt een heldere dag. Volgens Chairman Mao ben je pas een echte held als je de muur beklommen hebt, dus bij deze.
(foto's: De Muur bij Badalin)

Hier vind je de volgende post.

Hanoi Hektiek

2006-03-29T05:05:00.002+02:00

Hektisch!

10 maart, 12 uur s'middags - Vanaf het vliegveld nemen we een goedkoop rammelbusje naar de bekendste wijk van Hanoi; het old quarter. We vertrekken pas na een uur, als het busje eindelijk vol zit. Volgende keer nemen we weer de taxi, dan maar 5$ extra uitgeven. Het eerste hotel op onze lijst is vol, maar gelukkig weet de buschauffeur nog een andere, 2oo meter verderop, toevallig net geopend. Dat hotel is eigenlijk net iets te low-budget en minstens 5 jaar oud, maar we hebben even geen puf meer om verder te zoeken. Het hotelpersoneel ter plaatse wil ons bijzonder graag een sight-seeing tour door de strot duwen. We vertrouwen het niet helemaal en boeken iets bij een bekende touroperator. Ons hotel is hier duidelijk niet van gecharmeerd; er wordt nog getracht ons terug te winnen door te beweren dat er bij die ander wel eens mensen doodgaan. Als ze eindelijk beseffen dat we echt geen zaken met ze doen, krijgen we opeens geen gratis ontbijt meer. We hebben zojuist de eerste sjacherijnige Vietnamezen ontmoet. Gelukkig - zo gaan die dingen vaak- vinden we na ons uitstapje naar Halong bay een veel beter hotelletje voor dezelfde prijs, met een supervriendelijke familie als eigenaar.

Veel toeristen vinden Hanoi een geweldige stad, maar wij zijn er niet kapot van. In maart is het vaak bewolkt en regenachtig in het noorden, en voor het eerst hebben we slecht weer. Het regent niet hard maar wel lang, en de straten zijn smerig van de modder en vuilnis. Afval wordt net als bij ons aan de kant van de weg gezet, zodat de vuilnisman het kan ophalen. Alleen doen ze er hier geen vuilniszak omheen. De stoep is zo volgeparkeerd met brommers dat je gedwongen wordt op straat te lopen. We dragen Jamie meestal, zodat hij niet platgereden wordt of uitglijdt in de glibbertroep.

Uiteraard is er ook veel moois te beleven. Tijdens de busrit vanaf het vliegveld ontmoeten we Mark en Marlin, een stel uit Zwitserland dat een jaar heeft gereisd en binnenkort teruggaat. (We hope you get used to the Swiss weather again soon!!). Met z'n vijven bezoeken we het restaurantje highway 4. Op het menu staat meerval-loempia, kamelengehaktballetjes in Chinese kaassaus en krokodillenbiefstukjes. Op de kameel na vonden we alles erg lekker. Wees gerust, we eten absoluut geen haaievinnensoep of iets anders met bedreigde diersoorten. Het Hanoi old quarter was oorspronkelijk ingedeeld volgens het produkt dat in elke straat gefabriceerd werd. Ook nu vindt je nog een lampionnenstraat, een speelgoedstraat, een zijde-straat enzovoorts. Voor 10 cent koop je een Bia Hoi (koud biertje van de tap) op de hoek van de straat, en kan je op een krukje staren naar de bedrijvigheid en de mensen die voorbijgaan. Het old quarter herbergt ook het waterpoppen-theater; een 1000-jaar oude combinatie van poppenspel en prachtige muziek.
(foto's: kameel eten met Mark & Marlin, en waterpoppen in Hanoi)

Tijdens onze laatste dagen in Hanoi ontdekken we dat er ook hele mooie, ruim opgezette wijken zijn; wellicht hebben we in het verkeerde gedeelte gebivakkeerd. Het enige rustpunt in het old quarter is het Hoan Kiem meer, waarin enkele jaren geleden nog een reuzenschildpad gesignaleerd is (familie van het monster van Loch Ness?).
(foto: De brug naar een eilandje in het Hoan Kiem meer.)

Halong Bay

Hanoi is zo hectisch dat je er af en toe tussenuit moet. De populairste manier om Hanoi te onvluchten is een meerdaags bezoek aan Halong Bay of Sapa Valley. We besluiten om samen met Mark en Marlin een tweedaagse tour naar Halong Bay te boeken, met overnachting op de boot. Volgens de legende is de baai ontstaan nadat een draak in het water neerstreek en de opvallende gevormde rotsformaties met zijn poten en vleugels uitsneed. De omgeving is inderdaad sprookjesachtig mooi en een verademing qua rust, ondanks de duizend andere boten die daar ook rondzwermen. Onze boot vaart enkele uren door de baai en gaat dan midden op het water voor anker. Per kayak (Jamie zit in het midden tussen ons in) bereiken we een binnenmeertje omringd door steile rotsen, dat alleen te bereiken is via een half ondergelopen grot. We horen het water klotsen, de wind ruisen en de zeearend krijsen. Verder is het stil. Halong bay is duidelijk het hoogtepunt van de afgelopen twee weken.
(foto: Halong Bay in de avondmist)

China here we come.

Op 16 maart vertrekken we met de nachttrein naar Guilin, in het zuiden van China. Het schijnt de nationale toeristenbestemming bij uitstek te zijn, en we zijn benieuwd wat ons te wachten staat.

We verlaten Vietnam met gemengde gevoelens. Aan de ene kant zijn daar de zeer vriendelijke mensen, het mooie landschap en de fantastische stranden. Verder is alles spotgoedkoop en is het zeer makkelijk te bereizen. Aan de andere kant heeft het massatoerisme Vietnam in de tang, en draait alles om de $$$$. De steden vinden we te druk, te vies en te luidruchtig, en als we ooit nog eens teruggaan dan zullen we die zeker mijden.

Officieel is Vietnam nog een ontwikkelingsland, maar met 8% economische groei per jaar (vergeleken met 1,5 % in Nederland) gaat die ontwikkeling razendsnel. Het land wordt bevolkt door tachtig miljoen ondernemers, verenigd in familiebedrijfjes waarin opa en oma en de kleinkinderen gewoon meewerken. Nu snappen we ook al die jakkerende en tuuterende brommers van 5 uur s'ochtends tot 11 uur s'avonds. Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats!! Ze hebben ongeloflijke haast; er moet gewerkt worden. Nou, wij zijn met vakantie dus we doen graag een stapje opzij en vertrekken naar China.

Hier vind je het vervolg...

Roadtrip to Hoi An

2006-03-03T03:28:00.001+01:00

On the road again

3 maart - Vanmorgen zijn we gearriveerd in Hoi An, na een reis van twintig uur langs de kust omhoog. Eerst met de open-tour bus naar Nha Trang. De drie uur dat we daar zijn geeft ons indrukken van een ranzige stad verlicht door rode en paarse neonreclame, en werkelijk stampvol met toeristen. De trein naar Danang vertrekt om 10 uur s'avonds, en het wordt nog even spannend omdat de taxi ons naar het busstation brengt in plaats van het treinstation. Gelukkig wijst een oplettende buurtbewoner onze chauffeur de weg en zitten we even later veilig en wel in onze trein. We hebben een vierpersoons slaapcoupé, die we delen met een Vietnamese man. Jamie slaapt als een roos, maar de herrie en het dwergformaat van de bedden bezorgen ons een onrustige nacht. Om 7 uur s'ochtends stappen we uit in Danang; het is bewolkt en koud hier!! Ok, 20 graden is niet echt koud, maar na tien dagen zon en 30 graden voelt het aan alsof het winter is.

We nemen een taxi naar Hoi An, zo'n 30 kilometer verderop. Er is nog geen toerist wakker, zodat we ongestoord kunnen stoppen bij interessante plekjes onderweg. Bijvoorbeeld Marble Mountain, een enorme marmeren rots omringd door beeldhouw-ateliers. Uiteraard stoppen we (niet geheel vrijwillig) bij een gift-shop, ons warm aanbevolen door de taxichauffeur. We kopen een snuisterij en dingen zwaar af, omdat we weten dat een stukje verderop de prijzen halveren. Het is wel een prachtige winkel met een grote tuin vol meterhoge Chinese draken en leeuwen, maar ook mariabeelden en abstracte kunst. Helaas hebben we thuis geen ruimte voor een beeld van 1000 kilo, anders hadden we er een gekocht...
(foto: Marble mountain bij Danang)

We rijden ook nog even langs het wereldberoemde China Beach, waar Amerikaanse soldaten even mochten bijkomen van het vechten in de Vietnam oorlog. Behalve ons drieen is er niemand te bekennen op het strand, dat zo'n 20 kilometer lang is. Dit duur echter niet lang; vanuit de verte komt een tienjarig meisje aan gelopen, met een arm vol snuisterijen. Gwen koopt wat en we gaan richting Hoi An. (foto: Jamie op China beach)

Hoi An
In Hoi An hebben we het prima naar ons zin, maar net als Mui Ne is ook Hoi An enigzins doorgeslagen in het toerisme. Het stadje bestaat uit een kern van kleermakerswinkels, met daaromheen een ring van mini-hotels en mini-restaurantjes. Er is geen normaal huis meer te vinden. Door het enorme aanbod zijn de prijzen van hotels, voedsel en kleding wel bijzonder laag. We verblijven in een mooi hotelletje (ruime kamer, mooie badkamer etc.) voor 15 US Dollar per nacht, en het diner komt zelden boven de 10 euro.

We vinden een fiets met kinderzitje, zodat we Hoi An per fiets kunnen doorkruisen. Dat is ook wel nodig, want we moeten enkele keren terug om onze kleding te passen. Het weer wordt gelukkig steeds beter en we gaan een dagje naar het strand, zo'n 20 minuten fietsen van de stad. Ook hier worden we direct omsingeld door enkele vrouwtjes die kettingen, koekjes, fruit en voetmassages verkopen.
(foto:kleding passen in Hoi An)

We hebben ook een dag uitgetrokken voor een bezoek aan My Son, een 1000-jaar oud tempelcomplex uit het Cham tijdperk. Het complex is pas honderd jaar geleden ontdekt door de Fransen omdat het midden in heuvelachtig regenwoud ligt, en dus zeer moeilijk bereikbaar was. De Cham religie heeft een sterke link met het Hindoeisme, en elke god heeft zijn/haar eigen tempel. Naast het het middenplein vol toeristen zijn er ook ruines die wat verder weg liggen, half bedekt onder het woud. Donkere paadjes vol spinnenwebben (inclusief harige, gestreepte bewoner) zorgen voor een hoog Indiana Jones gehalte. Verder beleven we nog wat culinaire avontuurtjes, zoals het bezoek aan een restaurant met Nederlandse eigenaar die koffie met appeltaart verkoopt. Daarnaast veel croissants en koffiebroodjes zoals die in heel Vietnam te vinden zijn; een overblijfsel van het Franse kolonie tijdperk. (foto: jungle-ruines in My Son)

Na vijf dagen Hoi An gaan we weer verder naar het noorden. Omdat er geen goede nachttreinverbinding naar Hanoi is, nemen we het vliegtuig. We sturen nog een doosje met kleding en souvenirs per schip richting Nederland. En nu maar hopen dat het inderdaad drie maanden later aankomt.

Lees hier het vervolg...

Avonturen in Mui Ne

2006-02-28T08:50:00.000+01:00

25 februari 2006 - Het bungalowtje bij het strand van Mui Ne is nu ruim een week ons thuis, en het is tijd om verder te gaan. Spijtig, want zoals we ons nu voelen, zouden we al onze resterende vakantiedagen hier kunnen slijten. De combinatie van zon, zee en wind maakt een mens lekker bruin, maar ook lui. Zelfs een weblog bijhouden kost veel moeite!! Een dagelijkse siesta is dan ook pure noodzaak...

Toch hebben we -behalve elke avond een ander restaurant uitzoeken- wel het een en ander ondernomen. Bijvoorbeeld per Jeep een tour gemaakt langs de lokale bezienswaardigheden, en mooie plaatjes kunnen schieten van het pittoreske visserdorpje en de gloeiend hete zandduinen.
Verder hebben we allebei (Jamie was nog te jong) een basis kite-surf cursus gevolgd. Erg leuk om te doen, maar inderdaad moeilijker dan je denkt. De kite wordt vastgemaakt aan een heupharnas, zodat je geen kracht nodig hebt om de kite te besturen; het gaat puur op gevoel. Echter, meerdere malen door de branding gesleept worden en een stuk langs het strand teruglopen is best vermoeiend. Gelukkig hebben we die siesta nog. Echt kite-surfen (dwz, langer dan een seconde op het surfboard staan) kunnen we nog niet, maar in Scheveningen gaan we verder oefenen.
(foto's: het vissersdorpje bij Mui Ne, Jamie in de zandduinen en lokale bewoners)

We hebben een Amerikaans/Duits stel ontmoet; Polly en Frederik met hun zoon Lucas van 2,5. Ze reizen al ruim een jaar rond de wereld, en we hebben deze week veel met ze opgetrokken. Polly is zwanger van de tweede, en binnenkort gaan ze weer terug naar Duitsland (We see you guys this summer for sure!!). s' Avonds met z'n allen uit eten is gezellig, en Jamie en Lucas kunnen het uitstekend vinden samen.
(foto: Cocktails en fruitjuice op het strand)

Tijdens een van die avonden worden we aangesproken door twee Vietnamese dames. Ze zijn talent-scouts en zoeken een kind van plusminus vier jaar, voor een fotoreportage op het strand de volgende morgen. Of wij het niet leuk zouden vinden als Jamie dit zou doen, omdat het andere fotomodelletje (een "talent" noemen ze het) op het laatste moment heeft afgezegd. Als trotse ouder zeg je dan ja natuurlijk. Uiteindelijk deed Jamie het hardstikke goed, al was het wel erg veel wachten in de hitte omdat de fotograaf (een bazig Japans mannetje) op zoek was naar de ultieme foto. Jamie heeft twee keer een kwartier voor de lens gestaan, maar viel daarna als een blok in slaap. Een carriere als kindsterretje is toch minder leuk dan je zou denken..
(foto: Jamie en het andere fotomodel)

De fotoreportage zal gebruikt worden voor reclame van een Japans merk zonnebrandcreme, en zal verschijnen in Vietnamese bladen en kranten. Oh ja, in de foto's wordt Jamie vergezeld door Ho Ngoc Ha, een Vietnamese beroemheid, alsmede fotomodel/zangeres/actrice.

Woensdag 1 maart vertrekken we met de nachttrein naar Hoi An, zo'n 750 kilometer noordelijk. Daar gaan we cultuur opsnuiven en kleding laten maken.

Groetjes!!!

Har, Gwen en Jamie.

Warmest happy feeling!

2006-02-18T09:23:00.002+01:00

Singapore Style

13 februari - Jassen uit en sjaals af, we zijn in Singapore en buiten is het dertig graden. Na een vermoeiende vlucht willen we snel naar het centrum. we besluiten om de MRT te nemen. Gelukkig verloopt alles volgens de 'Singapore style'; op rolletjes dus. De rit van Changi airport naar ons hotel (Albert Court) duurt 20 minuten. De Singaporeanen zijn trots op hun metro, die glanzend schoon is. Net als de rest van singapore overigens. Die schoonheid komt niet vanzelf; we riskeren een boete van 250 Euro als we Jamie onderweg een slokje water geven. Het Albert Court hotel is een aardig hotelletje in de west-meets-east stijl, maar wel gedateerd. In het houten bed is een soort prehistorische afstandbediening verwerkt; twee knopjes voor het volume en twee voor de kanalen van de TV en wat knopjes voor de verlichting. Voor een nachtje is het prima. (foto's: Het metrostation bij Changi airport, en de verbodsbordjes in de metro zelf.)

s'Avonds even rondneuzen in de stad. Op de site van Yorin travel hadden we gelezen dat China Town de beste wijk van Singapore was om te eten. We zijn daar een foodcourt ingedoken en vonden heerlijke saté, gewokte groenten en stingray. Op het middenplein hadden ze een line-dance avond georganiseerd... Gezellie ! (foto's: Wolkenkrabbers en de foodcourt in Chinatown)

De volgende dag vertrekken we met Tiger Airways -de easyjet van het oosten- naar Vietnam. Gelukkig mogen passagiers met kinderen eerst, want voordringen kunnen ze prima. Al met al een goeie eerste dag.

Ho Chi Tuut Min City

Na een uurtje in de rij staan voor paspoortcontrole vertrekken we richting Ho Chi Minh City (HCMC), in de volksmond nog Saigon genaamd. We nemen de taxi, want we zijn behoorlijk gaar. Het verkeer is een grote chaos; miljoenen Honda brommers zwermen door de straten als een op hol geslagen bijennest. Verkeerslichten zijn zeldzaam, en bij elk kruispunt rijdt men al slalommend en toeterend door elkaar heen. Wat een verschil met Singapore, waar de verkeerslichten voorzien zijn van secondenwijzers: nog 10 seconden voordat het licht op rood springt - waarschijnlijk een vette boete als je te vroeg begint met lopen. (foto: brommers, brommers en nog eens brommers...)

We nemen onze intrek in het Rex Hotel. Veertig jaar geleden was het ongetwijfeld een zeer chique hotel maar nu is het wat vergane glorie. Veel te groot en donkerbruin, maar vooral ook leeg. Zijn ze ook nog aan het uitbreiden; de achterkant is een grote bouwput waar ze 24 uur per dag aan het werk zijn. Natuurlijk ligt onze kamer aan de achterkant. Maar goed, even vragen bij de receptie en onze nieuwe kamer is verder prima. Verder is de lokatie perfect in het hartje van de stad. Gelukkig maar, want door de hitte en jetlag hebben we weinig puf om iets te ondernemen. Het blijft bij uitslapen, een bezoekje aan wat restaurants en de lokale markt. Het eten is fantastisch; overal lekkere loempia's, inktvis en noodlesoup voor weinig. De Ben Thanh markt is een wondertje van opstapeltechniek. Elk winkeltje verkoopt minstens 100.000 artikelen en er zijn ongeveer een miljoen winkeltjes gehuisvest in een grote hal. (foto: Dakterras van het Rex Hotel, en de Ben Thanh markt)

Jamie vind het allemaal wel best. Hij moet ook wennen aan de warmte, maar hij slaapt lekker in zijn tent-bedje, kijkt af en toe een stukje film op de iPod en speelt met zijn lego-ridder (bedankt Ludo!). Hij krijgt ontzettend veel aandacht op straat. Zijn blonde haar en blanke huidje zorgen voor een hoge aaibaarheidsfactor in heel Azie. Dat ze hem ook allemaal in zijn wangetjes willen knijpen is minder leuk. Veel, mensen lachen of roepen naar hem. Een taxichauffeur schreeuwt: "Hey Lucky Boy" . Dat is hij zeker, als je bedenkt dat de gemiddelde Saigonees de hele dag in de uitlaatgassen en herrie moet werken voor 40 euro per maand. (foto: de hele dag sjouwen met 50 kilo op je bult)

Goodbye Saigon

16 februari - De wekker gaat om kwart voor zes, want vandaag vertrekken we richting de kust. Voor 5 $US brengt de "open tour bus" ons 200 kilometer verderop, naar het strand van Mui Ne. Na een uur rijden bereiken we de rand van HCMC, maar de weg blijft vol met toeter-brommers. Ook onze buschauffeur weet de claxon te vinden. Om de minuut blaast hij een langzame fietser van de weg, of begroet hij een tegemoetkomende collega chauffeur die ook de 1700 km lange kustweg tussen HCMC en Hanoi aflegt. Na enige tijd is Jamie het zat. "TUUT TUUT, stomme toeter", roept hij door de bus. Gelukkig slaapt hij de halve reis. Vier uur later is daar opeens de zee, en Jamie begint spontaan "Singing ai ai jippie jippie jee" te zingen.

De bus stopt aan het begin van een lange kustweg vol resorts, restaurants en tourist offices. Links en rechts juichen de uithangborden ons tegemoet. "We welcome all you in friendship restaurant!!!", en "You get warmest happy feeling for travel with us!!!". We kunnen ons geluk niet op. Bij toeval zien we tien meter verderop het bungalowparkje dat ons werd aangeraden door een Nederlands stel dat we tegenkwamen in HCMC.

Mui Ne is een aparte mix van hardcore backpackers, coole kitesurfers en dikke Duitsers. Vooral die laatste groep is opvallend aanwezig, waardoor we enigzins het gevoel hebben dat we aan de Costa del Sol zitten. Gelukkig is ons bungalowpark Bao Quynh een waar paradijsje. Een lange strook tuin met palmen en bloemen waar 10 bungalows op staan, eindigend in een stuk strand met parasollen en ligstoelen. De branding en het ruisen van de palmen klinkt heel wat beter dan de rijdenden toetermassa van HCMC. s' Nachts zien we de melkweg en de lichtjes van visserboten aan de horizon. Het eten in Mui Ne is nog beter dan in Saigon. We kiezen zelf onze barbeque uit; barracuda, vis-kebab, tonijn en scampi, aangevuld met verse groenten en fruit-shakes. We rekenen in totaal 14 euro af. We get warmest happy feeling !!! (foto's: de tuin en het strand van Bao Quynh)

Lees hier het vervolg van Vietnam.

ps. als je op een foto klikt krijg je de grote versie te zien.

FiPo...

2006-01-03T17:06:00.001+01:00

Hoi Allemaal,

Jawel, de Fipo (First Post) van onze weblog is een feit!

We dromen er al vijf jaar van, maar bijna is het dan zover. Van dinsdag 14 februari 2006 tot zaterdag 13 mei 2006 zijn we op wereldreis...
Drie maanden Googlen en Lonely Planets doorbladeren heeft uiteindelijk geresulteerd in een route langs Singapore, Vietnam, China, Japan, Nieuw Zeeland, de Cook islands, en tenslotte via LA weer terug naar de lage landen.

Via deze weblog willen we familie, vrienden en andere belangstellenden op de hoogte houden van onze avonturen tijdens deze reis. Daarnaast gaan we de weblog ook gebruiken als dagboek; niet alleen om verhalen en foto's te dumpen, maar ook als verzamelplaats voor weblinks die we al reizende gaan gebruiken om hotels en dergelijke te boeken. Een uitgebreid overzicht van onze voorbereidingen vind je hier...

De start van onze reis begint hier.

Wil je een emailtje ontvangen als wij een nieuw bericht posten, stuur dan een mailtje naar harrie_gwenda@hotmail.com

Groetjes

Gwen, Har en Jamie

p.s. jullie snappen de titel "From here 2 Tokyo" toch wel he?

Voorbereiding

2005-12-18T21:57:00.003+01:00

Bij een lange reis hoort een goede voorbereiding, zeker als je met kinderen op reis gaat. Voor iedereen met vergelijkbare plannen hebben we hieronder een overzicht gemaakt, maar de echte weblog begint hier.

Klik op de trefwoorden:

Inspiratie
Wereldreis met kleine kinderen
Waar gaan we naar toe?
Verplichte leeskost
Round the world vliegticket
Lokale vliegtickets
Reizen over land
Accommodatie
Visum, paspoort, vaccinatie
Overige tips en trucs

Inspiratie

Een volledig verzorgde vakantie is niet ons ding; liever zoeken we het zelf uit. Om inspiratie op te doen zijn we eerst gaan surfen op het web:

We begonnen met googlen* naar trefwoorden, zoals "round the world trip" of "cheap hotels vietnam".
Willekeurig klikken in de wereldkaart op lonely planet wilde ook nog wel eens helpen.
Toen we een idee hadden van de plaatsen die we wilden bezoeken hebben we alvast een kijkje genomen. Type "Cook Islands" maar eens in op Google afbeeldingen.
De route hebben we alvast gevlogen via Google Earth
Reisbijbel.nl is ook een leuke.

* het werkwoord googlen is nog niet opgenomen in het nieuwe groene boekje.

terug naar boven

Wereldreis met kleine kinderen

Kan dat? Wij vinden van wel, zolang je het maar met beleid doet. Stem je reistempo, bestemming, vervoermiddel, accommodatie etc. af op je kind(-eren) en neem goede voorzorgsmaatregelen.

Jamie is ruim 3,5 jaar oud als we op reis zijn. Omdat hij straks verplicht naar school gaat, en wellicht een broertje of zusje erbij krijgt, lijkt dit ons het ideale moment om te gaan. Ver reizen met meer kids is ook mogelijk maar wel ingewikkelder. Hij is ook oud genoeg (denken we) om iets positiefs aan de reis over te houden. Zowiezo omdat we drie maanden continu bij elkaar zijn, maar ook omdat we veel tijd aan zee en in de natuur gaan doorbrengen. We hebben wat foto's uit reisgidsen geknipt en in een album gedaan, zodat Jamie al een idee krijgt van de bestemmingen. Ook vraagt hij wel eens naar de "eilandenboeken" zoals hij de Lonely Planet gidsen noemt. Het zal voor hem ook behoorlijk wennen zijn, eenmaal terug in het kleine Nederland!!

Jamie is eerder mee naar Australië en de USA geweest en dat ging prima, dus we vertrouwen op zijn "reisbestendigheid". Hij houdt al van rijst en noodles, maar we willen nog wat extra "oefenen" in Aziatische restaurants ( je moet er wat voor over hebben ;-). Verder is hij zo goed als mogelijk beschermd tegen ziektes (zie het stukje over vaccinatie), en hebben we een reisapotheek bij ons. Natuurlijk letten we héél goed op hem; zijn veiligheid gaat voor alles...

Jamie houdt van ritueeltjes, en daar willen we zoveel mogelijk aan vasthouden. Hij slaapt bijvoorbeeld altijd in een speciaal reisbedje met ingebouwde klamboe. Dat wordt zijn huisje tijdens de gehele reis, en we hopen dat het vastigheid biedt in een steeds wisselende omgeving. Uiteraard heeft Jamie zijn eigen rugzakje voor zijn knuffel, zwembroek en flesje appelsap. De rugzak is eigenlijk voor kinderen vanaf 6 jaar, maar hij past prima. Als Jamie wat ouder is mag hij ook echt wat gewicht dragen, en zal hij nog veel meer plezier van die rugzak hebben. En, met zijn vet coole crocs schoentjes is hij er helemaal klaar voor.

Tenslotte, sommige aspecten van het reizen worden juist makkelijk als je kinderen meegaan. Vaak mag je als eerste inchecken en instappen op een luchthaven. In Azië dragen ze kinderen op handen. We hebben gemerkt dat je als gezinnetje (bijna) normaal gevonden wordt, en het vertrouwen is een stuk groter waardoor je snel contact hebt.

terug naar boven

Verplichte leeskost

Wij zweren bij de reisgidsen van Lonely Planet, meestal voordelig te bestellen bij Proxis. We hebben voor deze reis de gidsen van Vietnam, China, New Zealand, Tokyo cityguide en Rarotonga & Cook Islands gekocht. Van eerdere reizen hadden we al "south east Asia on a shoestring" waarin Singapore beschreven staat. ook hebben wij van Lonely Planet het boekje "traveling with children", vol met algemene tips en specifieke info per land.

terug naar boven

Waar gaan we naar toe?

Drie maanden lijkt lang, maar toch moet je de keuze beperken. We wilden in ieder geval naar een bounty island in de Pacific en naar wat nieuwe landen in Azië. Vietnam, Japan en China stonden ook hoog op ons verlanglijstje, evenals Australië en Nieuw Zeeland. Eigenlijk wilden we ook zuid amerika bezoeken, en dan met name Chili . Kortom, veel te veel om in drie maanden te proppen. We hebben Australië laten vallen omdat we daar al eerder waren, en zuid Amerika omdat dit de tickets een stuk duurder maakt.

We hebben vooraf per land uitgezocht wat een goede periode is om te reizen. In het noorden van China kan het 20º vriezen in februari, terwijl het in Vietnam dan tropisch warm is. Ook houden we rekening met nationale feestdagen; rond het Chinese nieuwjaar (begin februari) ligt het openbare leven in Vietnam en China twee weken stil, en dan is het moeilijk om een vlucht of hotel te krijgen.

Daarom beginnen we in februari met een kleine maand Vietnam, waar het vrijwel altijd tropisch warm is. Tegen de tijd dat we richting noord-China en Japan vertrekken is het daar al lente-achtig. Na Japan in de lente komen we terecht in de late zomer van Nieuw Zeeland alwaar we ruim 3 weken zullen verblijven. Het is dan nog lekker warm, terwijl het hoogseizoen vol dronken Engelsen al voorbij is. Tenslotte eindigen we met twee weken Cook Islands, met verplicht uitrusten temidden van palmenstrand en blauwe lagune. Via Los Angeles vliegen we half mei terug naar Amsterdam.

terug naar boven

Round The World vliegtickets

Een voordelige manier om lang te reizen en veel te vliegen is een zogenaamd "Round The World" ticket, ook wel afgekort tot RTW-ticket. De prijs van zo'n ticket is ondermeer afhankelijk van het aantal bestemmingen die je kan aandoen en de afstanden die je kan vliegen. Uitgebreide info over de verschillende RTW-tickets is te vinden op de websites van specialisten als Trailfinders (Engels) en Kilroy (Nederlands).

We waren oorspronkelijk van plan om te reizen via "the great escapade". Dit RTW-ticket is scherp geprijsd als je kijkt naar het aantal bestemmingen dat je kan aandoen. Echter, de route moet beginnen en eindigen in het land waar je boekt, en Engeland was de dichtsbijzijnde mogelijkheid. Zelfs als je los de vluchten tussen Nederland en Engeland regelt kan dit ticket toch voordelig zijn. We vonden stunt-aanbiedingen van Schiphol naar London Heathrow op de website van British Midlands. Als je daar een maand of drie van te voren boekt dan heb je een retourtje voor 50 euro. Helaas exclusief 90 euro aan luchthavenbelasting en brandstoftoeslag.

Uiteindelijk hebben we ons RTW-ticket, de "NZ world special", gevonden bij World Ticket Center. Wel goed opletten; tot twee keer toe maakten ze daar een fout in onze reserveringen!
Dit ticket sluit goed aan bij onze reiswensen, en kostte ons 1170 euro + 280 euro aan toeslagen (Jamie's ticket is 30% goedkoper). Met Air New Zealand en KLM kan je vliegen naar een beperkt aantal bestemmingen in Azië, de Pacific en de USA; in feite is het een retourtje Nieuw Zeeland met 3 tot 6 tussenstops. De enige restrictie is dat je een tussenstop in Azië én de USA moet maken.

terug naar boven

Lokale vliegtickets

Singapore is de eerste tussenstop in onze reis. Bij een RTW tussenstop hoef je niet per sé weer van dezelfde plaats te vertrekken. Wij stappen zes weken later in Tokyo pas weer op het vliegtuig richting Nieuw Zeeland. In die zes weken doorkruisen we Vietnam, zuid-China en de omgeving van Beijing voordat we naar Japan gaan.

Het stuk tussen Singapore en Tokyo valt dus niet binnen de vluchten van het RTW-ticket en wordt een "overland route" genoemd, waarbij we los ons vervoer moeten regelen. Een deel reizen we ook echt over land met de trein, maar in China gaan een lokale vlucht boeken vanwege de enorme afstand.

Het eerste stukje doen we ook per vliegtuig. Tiger Airways heeft vluchten tussen Singapore en Ho Chi Minh stad voor half geld in de aanbieding. Omdat we maar één dag in Singapore willen zijn hebben we geen tijd om daar te shoppen voor cheap flights. Deze hebben we daarom alvast geboekt; 140 euro in totaal voor 3 tickets. Da's geen geld!

Vluchten vanuit China hebben we gevonden via Yoee.com, een Chinees internet reisbureau. Een enkeltje Guilin-Beijing kost normaal ongeveer 180 euro p.p, een enkeltje Beijing-Tokyo 270 euro. We gaan deze vluchten kort van te voren ter plaatse boeken, want dat kan veel last-minute korting geven. Op binnenlandse vluchten scheelt dit soms 60%, en dit wordt heel mooi aangegeven op de Yoee website. Bovendien zijn we een stuk flexibeler met ons reisschema. Mocht Vietnam niet bevallen dan kunnen we altijd eerder naar China.

Op de Cook islands tenslotte, willen we naast Rarotonga ook Aitutaki zien. Deze eilanden liggen een uur vliegen van elkaar vandaan, dus de boot is niet echt een optie. Een retourtje Rarotonga-Aitutaki schijn je het beste vanuit Rarotonga te kunnen regelen, bij voorkeur in een package-deal met een resort.

terug naar boven

Reizen over land

Enkele jaren geleden in Thailand hebben we ons voornamelijk verplaatst via de (nacht) trein en dat beviel ons uitstekend. Het gaat niet supersnel, maar het is wel comfortabel en je hebt mooi de gelegenheid om het land vanaf de grond te zien. Daarom willen we Vietnam ook per trein bereizen. Vroeger was de trein in Vietnam duur en langzaam, maar in 2002 hebben ze het hogere treintarief voor buitenlanders afgeschaft. Vorig jaar hebben ze nieuwe, luxe treinen ingezet op de 1700 km spoorlijn tussen Ho Chi Minh stad en Hanoi, en daar betaal je 948.000 Vietnamese Dong voor (ongeveer 55 euro). Een goede website over treinreizen in de hele wereld is seat61.com.

Vanuit Vietnam steken we de grens over richting zuid-China. Twee keer per week vertrekt er een trein vanuit Hanoi naar Beijing. We willen een stukje (van 600 km) met deze trein mee en dan in Guilin uitstappen . Via de Li rivier gaan we vervolgens naar Yang Shuo. Een taxirit van Yang Shuo naar Guilin airport kost 75 Yuan (8 Euro), waarna we verder naar Beijing vliegen.

Ook in Japan zullen we met de trein reizen. De Shinkansen (hoge-snelheidstrein) is nogal prijzig, maar een weekend retourtje tussen Tokyo en Nikko is 5000 yen (ongeveer 35 euro). In Tokyo zelf is de metro het makkelijkst.

In Nieuw Zeeland gaan we een auto huren zodat we alle vrijheid hebben. Dit hebben we ook in Australië en de USA gedaan, en bevalt ons zeer goed. Het barst van de verhuurmaatschappijen daar, dus goede deals zijn mogelijk. We hebben al aanbiedingen van 19 NZ$ per dag gezien; dat is 11 euro!!! Zo te zien krijg je dan wel een ouwe toyota starlet, maar een redelijke wagen heb je wel voor 25 euro per dag.
Vergeet niet een internationaal rijbewijs te kopen bij de ANWB!

terug naar boven

Accommodatie

We proberen zo min mogelijk van te voren vast te leggen zodat we lekker flexibel zijn. We weten immers niet van te voren waar het ons het meest zal bevallen. Alleen, na een vermoeiende vlucht of bij een kort verblijf is het niet prettig om te moeten zoeken en eventueel risico te lopen dat we niets leuks vinden. Dat regelen we dus vooraf. De rest regelen we ter plaatse of enkele dagen voor aankomst via het internet.

We hebben we ervoor gekozen om niet al te low-budget te beginnen:

In Singapore hebben we het Albert Court Hotel geboekt via asiarooms.com.
In Ho Chi Min city hebben we het Rex Hotel geboekt, ook via asiarooms.com.

Meer info volgt...

terug naar boven

Visum, paspoort, vaccinatie

Per land zijn we nagegaan wat de regels en adviezen rondom visum, paspoort en vaccinatie zijn. Je hebt helaas een visum voor China en voor Vietnam nodig. Dit geintje kost totaal 100 euro p.p. Gelukkig kan je wel de visumformulieren downloaden, en lees goed de informatie op de websites want het kost ook best wat (voorbereidings) tijd. Enkele paspoort weetjes:

Om de USA in te komen heb je het nieuwe model paspoort nodig; die met de hardplastic kaart erin. Kinderen hebben daar een eigen paspoort nodig!
In veel landen moet je paspoort nog minimaal een halfjaar geldig zijn na terugkeer, anders krijg je geen visum.
Bij de ambassade van Vietnam kregen we ons visum gelijk mee, terwijl de ambassade van China ons paspoort een kleine week hield!

Algemene reisadviezen kun je ondermeer vinden op het Landelijk Coordinatiecentrum Reizen. Voor China en Vietnam geldt het advies voor vaccinatie tegen dtp, hepatitis a en buiktyfus. Jamie kreeg een vaccinatie voor buiktyfus en hepatites a+b. Als die laatste een jaar later herhaald wordt, is hij minstens 15 jaar , maar waarschijnlijk zijn hele leven tegen hepatites a+b beschermd. De DTKP-prikken krijgt hij al via het consultatiebureau.

Malariatabletten werd voor ons niet geadviseerd, omdat wij nauwelijks in malariagebieden komen. Het belangrijkste is om zowiezo muggenbeten te voorkomen, want ook bijvoorbeeld dengué komt daar plaatselijk voor en daar is geen vaccinatie voor bekend. We nemen daarom anti-muggen-spul met daarin deet mee, en slapen onder een geimpregneerde klamboe. Jamie z'n reisbedje heeft een ingebouwde klamboe. Op careplus.nl verkopen ze ehbo-pakketten voor op reis, deet-lotion, een tekentang (een tang om een teek te verwijderen dus) etc. Een tekentang is in Nederland overigens ook handig.

Na wat online speurwerk merkten we dat vaccinatiekosten behoorlijk kunnen verschillen, afhankelijk van de instantie waar je de vaccinaties haalt. Het UMC Leiden bijvoorbeeld biedt goedkope vaccinaties. Echter, onze verzekering (Zilveren kruis) vergoedt de kosten volledig als we de vaccinaties halen bij Meditel, ook al zijn ze daar een stuk duurder. Bijkomend voordeel is dat je bij hen online een afspraak kan maken, en ze zitten dicht bij ons in de buurt. Wij vonden ze in ieder geval een stuk vriendelijker dan de GGD waar we voorheen vaccinaties haalden. We kregen nog wat tips van de vaccinatie-dokter:

Overdags eerst zonnebrandcreme opdoen, daarna pas deet, anders werkt het niet.
Vergeet niet je gele vaccinatieboekje mee te nemen op reis.

terug naar boven

Overige tips en links

Er is ongelofelijk veel informatie op het web te vinden, dus alles wat we hier schrijven vind je ongetwijfeld op 1000 andere en/of betere sites. De truuk is om de goede sites er tussen uit te pikken. Hier onze poging:

vakantie-checklist.com is een website met - je raadt het al- zeer complete checklists voor de vakantie. Zoek van te voren ook uit wat je niet vooraf moet kopen. In Vietnam bijvoorbeeld is goede kleding super goedkoop, dus we nemen zelf niet veel mee.
Laat je huis veilig achter. Kijk op de website politiekeurmerk.nl voor tips over afwezigheid tijdens vakantie of regel gewoon dat iemand in je huis zit.
Actuele wisselkoersen vind je op xe.com
De nieuwe iPod video !! Coole gadget natuurlijk, maar ook handig om je Gigabytes aan foto's op te dumpen en te bekijken. Verder geschikt voor afspelen van muziek en video en nog meer.

terug naar boven

kleine lettertjes: De informatie hierboven kan snel verouderen, met name de prijzen. (deze disclaimer staat ook altijd in de Lonely Planet;-)