Paradijs aan de andere kant van de wereld

Aitutaki

30 april 2006 - we vliegen in een turboprop Saab 340 van Air Rarotonga -met leren stoelbekleding!- naar Aitutaki, twee uur verderop (google maps - en dan uitzoomen). We vonden Perhentian Besar in Maleisie al een afgelegen paradijs, maar nu zitten wel helemaal op een bounty island in the middle of nowhere. Twee minpuntjes van Aitutaki: overdag is het superheet en tegen de avondschemering verschijnen er hele nare steekmuggen. Gelukkig zitten we in een fantastische, nieuwe strandbungalow, (google maps - het rechter huisje in het centrum van de kaart) voorzien van airco, koelkast, tv en vele andere gemakken. Geen buren, een lang spierwit strand voor onszelf, en uitzicht op de stille oceaan, wier golven breken op het rif. (foto: De lagune van Aitutaki vanuit de Saab)

Van Solo -de eigenaar van de Seaside Lodge bungalows- krijgen we een bbq inclusief een paar kilo verse vis, en een kapmes voor de kokosnoten uit de bomen bij ons huisje. Voor de booschapjes huren we een 80cc scooter die best hard kan. We denken aan al die mensen die met enge brand- en/of schaafwonden thuiskomen na een weekje scooteren op Kreta, en rijden heel rustig onze rondjes over het eiland. Jamie vermaakt zich prima met het vangen van heremiet krabbetjes (we laten ze netjes weer vrij) en sjouwen met aangespoeld hout. Genietend van de rust brengen we zo onze eerste dagen door. (foto's: Jamie's huisdier, en  zonsondergang naast onze bungalow)

In de bungalow naast arriveren Minna en Marco, een leuk stel uit Finland. Ze hebben net een baby, en zijn met vier gigantische hutkoffers hun zomervakantie aan het vieren op de Cooks. We barbequen met ze en gaan samen op excursie naar de motu (meervoud) van Aitutaki. (foto: bbq met Minna en Marco)

Die excursie doen we op een grote katamaran, die een aantal eilandjes aandoet en ook midden op het water stopt voor een snorkelpauze. Tijdens de lunchpauze loopt Jamie op het strand van one-foot island wat rond te scharrelen, en opeens horen we hem in paniek gillen. Hij heeft iets vastgepakt aan de rand van het water en nu heeft hij pijn. De kapitein van de katamaran stelt ons gerust. Het is een ongevaarlijke -zelfs eetbare- zeekomkommersoort, en Jamie is overstuur omdat hij zich rot schrok toen het ding opeens bewoog of samentrok. We hadden Jamie eerder die week zeekomkommers laten zien en vasthouden, maar die bewogen toen niet. Anyway, ondanks onze hartkloppingen is het een goede waarschuwing voor ons; voortaan eerst weer even vragen aan pappa of mamma als je iets uit de zee pakt! (foto: nogmaals de lagune, nu vanaf de katamaran gefotografeerd)

2 mei - Op mijn verjaardag gaan we lekker uit eten en ik word verrast met een mooi cadeau en een echte appeltaart. Dat heeft Gwen weer super geregeld!! We gaan ook nog ff duiken bij het rif. We hebben geen shorty nodig, gewoon duikautomaat plus fles op je rug en het water in. Op de zeeschildpadden na zien we niet zo veel bijzonders. We krijgen ook nog wat verontruste emails vanuit Nederland. Op 4 mei is er een zware aardbeving bij Tonga, maar dit is gelukkig ver weg en zonder Tsunami.

Zo vliegen ongemerkt de laatste twee weken van onze reis voorbij - zucht!! Tussendoor proberen we nog de mail te lezen en een stukje van deze blog te uploaden. Dat brengt ons bij het derde minpuntje van Aitutaki: een prehistorische 56k6 modem verbindt het eiland met het internet voor 10 NZ$ per uur. Een van de redenen waarom de laatste berichten drie jaar later pas gepubliceerd zijn... (foto: Jamie verkent een stukje eiland)

De laatste twee dagen zijn we weer in het huis van Raina op Rarotonga en dan komt de terugvlucht toch echt heel dichtbij. Op de aller, aller laatste dag vraag ik of Gwen met me wil trouwen en ze zegt JA!!!! Een datum moeten we nog prikken.

14 mei - In het vliegtuig naar Los Angeles. We maken nog een nachtelijke stop-over van 4 uur op Tahiti, kunnen we die ook weer afvinken op de wereldkaart. LAX (Los Angeles Intl. Airport) is onze laatste overstap. Wat een puinhoop daar. Overal verbouwingen en nergens te vinden waar je naar toe moet. Uiteindelijk belanden we buiten en sluiten achteraan in een ellelange stoet van oververhitte mensen, die lijdzaam richting de check-in hal schuifelen. We (nou ja, Gwen vooral) zijn assertief genoeg om helemaal vooraan te gaan kijken wat er aan de hand is. Vervolgens gaan we daar gewoon tussen een kluit mensen staan en zijn er binnen een kwartier door heen. We voelen ons niet schuldig; het is toch niet te doen voor Jamie om 3 uur in de hitte te gaan wachten? In Aziatische landen en ook Australie is er een aparte rij voor reizigers met kleine kinderen als het druk is, en zo hoort het ook! Inmiddels zijn we vliegvelden en -tuigen meer dan beu en willen lekker naar huis. (foto: Jamie bestudeert nog maar eens de safety instructions)